چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵

سیاسی

دروغ‌های نیویورکی

دروغ‌های نیویورکی
پیام آذری - وطن امروز/ «دروغ‌های نیویورکی» عنوان سرمقاله در روزنامه وطن امروز است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید: محمد رستم‌پور| چند بار دروغگویی برای یک رسانه کافی ...
  بزرگنمايي:

پیام آذری - وطن امروز / «دروغ‌های نیویورکی» عنوان سرمقاله در روزنامه وطن امروز است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
محمد رستم‌پور| چند بار دروغگویی برای یک رسانه کافی است تا اعتبار و شهرت حرفه‌ای آن سلب شود؟ یک بار، 2 بار، چند بار؟ و چند بار خرابکاری کافی است تا رسانه به عنوان مطلقِ رسانه دیده نشود و خطوط نیمه پنهان نهادهای جاسوسی و بنیادهای مداخله‌گر سیاسی در لابه‌لای گزارشات به ظاهر حرفه‌ای مطبوعاتی آشکار شود؟ اگر آن رسانه، نیویورک‌تایمز باشد و دروغ‌ها و انحرافات از معیارهای حرفه‌ای روزنامه‌نگاری و حقیقت‌گویی چندین بار تکرار شود، چطور؟ نیویورک‌تایمز، 25 شهریور 1401 در گزارشی به قلم فرناز فصیحی مدعی شد آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای به‌شدت بیمار است و وضعیت سلامت ایشان بحرانی است تا جایی که پزشکان به صورت شبانه‌روزی از ایشان مراقبت می‌کنند.
نویسنده، این گزارش را بر اساس شواهد به ظاهر معتبر از 4 منبع داخلی تهیه کرده بود. کمتر از 24 ساعت بعد، رهبر شهید انقلاب اسلامی در انظار عمومی ظاهر شدند و هیچ گزارشگر یا رسانه‌ای از نیویورک‌تایمز نپرسید آن گزارش با آن جزئیات و آب و تاب فراوان چرا دروغ از آب درآمد؟ 5 روز بعد نیویورک‌تایمز مدعی شد گزارش اولیه‌اش درست بوده است. کمتر از یک ماه بعد، 26 اکتبر 2022، گزارش دیگری از وخامت حال رهبر شهید انقلاب در نیویورک‌تایمز منتشر شد که ایشان را به‌شدت بیمار توصیف می‌کرد. گزارشی که سرسلسله گزارشات دیگری در مورد معظم‌له شد تا به بحران سیاسی در ایران همزمان با بالا گرفتن اعتراضات 1401 کمک کند. آن گزارش بدون ارائه شواهد پزشکی قابل دسترس برای مخاطب، بیماری ایشان را به تحلیل درباره نزدیک بودن انتقال قدرت پیوند زد. 30 آبان 1401، باز هم فرناز فصیحی در گزارشی ادعا کرد بیش از 50 کودک در اعتراضات 1401 کشته شده‌اند؛ ادعایی که در آن روزها هیزم سوزاننده آتش التهابات علیه ایران در مجامع و پارلمان‌های جهانی را فراهم کرد.
نه اسامی این کودکان منتشر شد و نه زمان و مکان قتل ادعایی آنها. اما این بار هم کسی یا منبعی از نیویورک‌تایمز منبع یا استنادی نخواست. 11 اردیبهشت 1402، 5 ماه پس از اعدام علیرضا اکبری، جاسوس دوتابعیتی ایرانی - انگلیسی، نیویورک‌تایمز ادعا کرد مطابق اطلاعات دریافتی انگلیسی‌ها از اکبری، ایران تا ساخت بمب اتم فاصله‌ای ندارد، در حالی که ارزیابی‌های اطلاعاتی نهادهای امنیتی آمریکایی حتی تا همین چند ماه گذشته چنین گزاره‌ای را رد می‌کرد. 15 تیر 1404، یعنی تنها 2 هفته پس از پایان جنگ 12 روزه، نیویورک‌تایمز در گزارشی باز هم به قلم فرناز فصیحی ادعا کرد حدود ۱۰۰ زندانی تراجنسیتی پس از حمله اسرائیل به زندان اوین مفقود شده‌اند یا احتمالا جان خود را از دست داده‌اند. سپتامبر ۲۰۲۵ اما روزنامه آلمانی TAZ تحقیقی درباره منشأ این ادعا منتشر کرد که بر اساس آن، اولا وکیل مورد استناد نیویورک‌تایمز انتساب این ادعا به خود را رد کرد، ثانیا گفت در گفت‌وگو با فرناز فصیحی درباره مفقود یا کشته شدن ۱۰۰ زندانی تراجنسیتی صحبت نکرده است، ثالثا تحقیقات مستقل نتوانست وجود چنین تعداد قربانی یا مفقود را تأیید کند و رابعاً بررسی‌های تصویری و گزارش‌های دیگر نشان می‌داد بخش‌های اداری و ورودی زندان هدف قرار گرفتند و شواهدی برای اصابت به بند مورد ادعا وجود نداشت. علاوه بر این موارد، این رسانه 20 اسفند 1404 و 22 فروردین 1405 در گزارش‌های جداگانه و با جزئیات فراوان از وخامت حال شدید رهبر رشید انقلاب آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای خبر داد. این گزارش‌ها وقتی مهم می‌شود که یادآوری کنیم رهبر سوم انقلاب اسلامی 17 اسفند 1404 به رهبری انتخاب شدند. با مرور این مجموعه گزارش‌های دروغ می‌توان دریافت 4 محور الگوی تکرارشونده نیویورک‌تایمز در تحلیل رویدادها در ایران عبارت است از: اتکای زیاد به منابع ناشناس، تبدیل داده‌های محدود به نتیجه‌گیری‌های بزرگ، ضعف در راستی‌آزمایی منابع و پیوند دادن خبر با روایت سیاسی گسترده‌تر. با این نگاه می‌توان گفت گزارش اخیر این رسانه در ارتباط دادن زیرساخت‌های غیرنظامی مانند سدها و خطوط انتقال آب به برنامه‌ای برای پشتیبانی از تأسیسات موشکی، آن هم صرفا با تکیه بر یک همپوشانی جغرافیایی، فقط و فقط قصد دارد مشروعیت حمله نظامی آمریکا به زیرساخت‌های ایران را فراهم کند. تا دیروز برنامه هسته‌ای ایران یک برنامه تسلیحاتی و نظامی تصویر و ترسیم می‌شد تا بازرسی‌های کاملا جهت‌دار آژانس بین‌‌المللی انرژی اتمی از تأسیسات ایران توجیه منطقی پیدا کند و استاندارد دوگانه غرب در مواجهه با یک برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای در ایران و بی‌اعتنایی مطلق به رفتار غیرانسانی رژیم صهیونیستی در عدم پایبندی به هنجارهای بین‌المللی، صورتی از یک حساسیت یا نگرانی معقول به نظر آید. به‌ویژه آنکه مصاحبه‌شوندگان در این گزارش، چهره‌هایی همچون مراد طاهباز و نیک‌آهنگ کوثر هستند که معارضه جدی با نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران دارند.
حتی مراد طاهبازکه یهودی‌الاصل است، یکی از کسانی بود که به خاطر فعالیت‌های مشکوک در حوزه زیست‌محیطی، مدتی زندانی و شائبه‌های همکاری با رژیم صهیونیستی درباره او بسیار جدی بود.
صرف نظر از همه این نکات، در کنار این گزارش، ادعای قصد ایران برای هدف قرار دادن مقامات سیاسی آمریکا در کاخ سفید با بمب کثیف و از این دست مقالات سفارشی و گزارشات جهت‌داری که غرب طی 48 سال گذشته به منظور برچسب‌زنی به ایران و اجماع‌سازی جهانی علیه جمهوری اسلامی داشته است، از موج جدید ایران‌هراسی حکایت می‌کند تا تجاوز نظامی مجدد به ایران را توجیه کند؛ به‌ویژه آنکه جنایات آمریکا و اسرائیل در هدف قرار دادن مدرسه شجره طیبه میناب و سالن ورزشی لامرد یا منطقه مسکونی خیابان نیلوفر تهران، افکار عمومی جهان را خلاف منافعی که ترامپ و نتانیاهو دنبال می‌کنند، سازمان داده است. تفکیک جریانات سیاسی حاکم بر آمریکا یا تفکیک عرصه‌ها یا محیط‌های مخالفت با ایران در ارتش، رسانه یا سیاست، خطایی است که به دشمن جنایتکاری که با همه راستی‌آزمایی‌های متعدد صورت گرفته همچنان از حمله به مدرسه میناب یا انهدام ناو آموزشی دنا دفاع می‌کند، فرصت تجاوز گسترده‌تر می‌دهد. ارتش غرب در هیکل و اندام تقابل با ایران، همان رسانه غرب است و رسانه غرب، همان نماینده کنگره یا پارلمانی است که ممکن است در ظاهر حتی برای غم شما نیز اشک بریزد. نیویورک‌تایمز همان سنتکام است و سنتکام، همان ویتکاف و ونس و ایلان ماسک. در نتیجه، همچنان که رهبر رشید انقلاب فرموده‌اند «اگر هنوز کسانی هستند که اندک امیدی به تغییر رفتار یا جابه‌جایی‌های حزبی و جناحی در نظام سلطه دارند یا تصور می‌کنند با امتیاز دادن به آمریکا می‌توانند او را از دشمنی با ملت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباهند. این تصور باطل، ناسپاسی نسبت به فتوحات عظیمی است که ملت مسلمان ایران در سایه توکل و استقامت و مجاهدت به دست آورده است».


نظرات شما