پیام آذری - اعتماد /متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
فوتبال ایران در روزهایی که بیش از هر زمان دیگری نیازمند آرامش و برنامه‌‌ریزی ساختاری و خروج از بحران‌‌های فنی و مدیریتی است دوشنبه شب شاهد صحنه‌‌ای بود که نه تنها باری از دوش این ورزش برنداشت که بر حجم ناامیدی هواداران افزود. در یکی از برنامه‌های تلویزیونی که قرار بود دلایل ناکامی عمیق فوتبال ایران را بررسی کند شرایط به سمتی پیش رفت که خود فرم برنامه و شکل اظهارات مهمانان فارغ از آنچه به زبان آوردند تبدیل به بهترین دلیل برای وضعیت فعلی فوتبال کشور شد. فوتبالی که عضو هیات رییسه و سخنگویش مدام در حال فرافکنی و اتهام‌زنی به دیگران و فرار از پاسخگویی بودند. در این برنامه که قاعدتا باید محلی برای تضارب آرا و واکاوی چالش‌‌های عمیق فوتبال باشد به صحنه تسویه‌حساب‌‌های شخصی اتهام‌زنی‌‌های سخیف و نمایشی تبدیل شد که بیش از آنکه رنگ و بوی مدیریتی داشته باشد تداعی‌‌کننده دعواهای کف خیابان بود!
در این برنامه علی خطیر و حجت کریمی دو عضو هیات رییسه یکی به صورت حضوری و دیگری به صورت تلفنی در حالی رو به روی هم قرار گرفتند که مساله اصلی نتایج ضعیف تیم‌های ملی و قبل‌تر از آن تمدید قرارداد امیرقلعه‌نویی بود. حجت کریمی اعتقاد داشت که برخی اعضای هیات رییسه ابتدا با تمدید قرارداد قلعه‌نویی مخالف بودند و سپس مشخص نشد که چه اتفاقی رخ داد که همه موافق شدند؛ از جمله علی خطیر. دیالوگ این دو نفر در برخی مواقع برنامه به حدی عجیب شد که هم‌اکنون در شبکه‌های اجتماعی مشغول دست به دست شدن است.
در این نشست مجید جلالی و امیررضا واعظ آشتیانی هم به عنوان کارشناس حضور داشتند. در حالی که بحث خطیر و امیررضا واعظ‌آشتیانی هم بالا گرفته بود و واعظ به خطیر گفت «همه شما را به عنوان ایجنت می‌شناسند» و خطیر هم پاسخ داد «ایجنت خودتی»، اما باز برنامه تا حدودی در چارچوب اختلاف نظر مدیریتی پیش رفت و به روبوسی ختم شد.
اما تقابل خطیر و کریمی خیلی زود نقاب از چهره فضای مدیریتی فوتبال ایران برداشت. حجت کریمی در بخشی از برنامه به خطیر گفت «شما فساد را وارد فوتبال ایران کردید» و سپس او را به دلالی متهم کرد و برای آن چندین شاهد مثال هم آورد. خطیر پاسخ داد که شما شعار ضد فساد نده که به تو نمی‌آید. این عضو هیات رییسه که طبق گفته واعظ مشخص نبود در برنامه چه کار می‌کند چرا که برای پاسخ به شرایط فعلی فوتبال انتظار می‌رفت نفر اول یا دوم فدراسیون پاسخگو باشند با زیر سوال بردن کل مجمع فدراسیون فوتبال اظهار داشت که امروز هر کسی می‌تواند با یک چلوکباب و قلیان وارد مجمع و هیات رییسه شود! عجیب اینجاست که از لحظه اتمام برنامه هیچ کدام از اعضای مجمع فدراسیون فوتبال به این توهین آشکار پاسخی نداده‌اند.
در آن لحظات مخاطب تلویزیونی تنها با یک سوال مواجه می‌شود که آیا اینها واقعا مسوولان تصمیم‌گیر در فوتبال ما هستند؟ آیا واقعا خطیر با آن سابقه در استقلال و عقد قرارداد با یک موبایل‌فروشی که صاحبش بازداشت شد برای تیمی مثل استقلال در حال تصمیم‌گیری برای فوتبال است؟ آیا درست است که یک مدیر فوتبالی ضمن جدال لفظی به نفر مقابل بگوید «خواهر وکیلت را هم بیاور به دادگاه»؟ و سپس آن یکی بگوید تو باید چلوکباب و استیک بدهی دست مردم؟ نکته دردناک ماجرا اینجاست که این سیرک تلویزیونی در زمانی رخ داد که نتایج اخیر تیم ملی و عملکرد فدراسیون فشار افکار عمومی را به اوج رسانده است. در شرایطی که ورزش‌‌های دیگر با کسب مدال‌‌های رنگارنگ در بازی‌های آسیایی امید را به جامعه تزریق می‌کنند فوتبال با درگیری‌‌های شخصی مدیرانش در حال غرق شدن در باتلاق بی‌اعتمادی است. آیا واقعا برای فهم چرایی ناکامی فوتبال ایران به تحلیل‌‌های پیچیده علمی نیاز است؟ پاسخ همین جاست! همین برنامه دوشنبه شب. همین دو فردی که آمده بودند از فدراسیون دفاع کنند اما تمام حرفشان همین بود که تحریم هستیم و جنگ بوده و دلار گران شده و یک نفر هم نبود به آنها بگوید اگر اینقدر تحت فشار هستید و کار سخت است چرا استعفا نمی‌دهید تا یک گروه دیگر مسوولیت را به عهده بگیرد و مجبور باشد پاسخ دهد؟
این بازی مضحک فراتر از یک درگیری لفظی سیلی محکمی به صورت مخاطبانی بود که انتظار داشتند برنامه‌‌ای تخصصی ببینند. اگر فردا پرسیده شد چرا فوتبال ایران نه در نتیجه‌‌گیری و نه در ساختار حرفه‌ای توفیقی ندارد نباید به دنبال دلایل عجیب گشت. کافی است بازپخش همان برنامه را تماشا کرد. وقتی صندلی‌‌های مدیریتی به کسانی سپرده می‌شود که ادبیاتشان در آنتن زنده به تهدید و اتهام چلوکبابی محدود می‌شود شکست فنی تنها کوچک‌ترین خروجی این بحران بزرگ‌تر یعنی بحران مدیریت است. در فوتبال ما بیش از آنکه نیاز به مربیان تراز اول داشته باشیم لازم است آدم‌‌های اشتباهی که صندلی‌‌های این ورزش را با عرصه‌‌ای برای تسویه حساب شخصی اشتباه می‌گیرند، کنار بگذاریم.